เจ้าหนูอยู่เล่นกับพวกลูกนก ลูกนกเองก็ท่าทางมีความสุขที่เจ้าตัวจิ๋วนี่อยู่ด้วย
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว นี่ก็ใกล้จะค่ำแล้ว อีกเดี๋ยวแม่นกก็คงกลับมา …
แม่นกกลับมาแล้ว แต่ยังคงไร้วี่แววของพ่อนก...
แม่นกกลับมาแล้ว แต่รังกลับเงียบสนิท
“ลูกจ๋าแม่กลับมาแล้ว”
“...” มีแต่ความเงียบงันตอบกลับมา
แม่นกตกใจแทบสิ้นสติ ลูกนกน้อยที่น่ารักของนางหายไป
หรือสิ่งที่นางกำลังหวาดกลัวที่สุดอยู่นั้นเกิดขึ้นแล้ว
แม่นกบินไปทั่วตามหาเหล่าลูกน้อยที่น่ารักของนาง
เหล่าสัตว์ในป่ารู้สึกได้ทันทีที่เห็นแม่นกบินไปทั่วในเวลาเช่นนี้
เจ้าปีศาจนั่นต้องก่อเรื่องอะไรอีกแน่ แต่นั่นก็เป็นเพียงการคาดเดา
ลุงนกฮูกเรียกแม่นกได้ความว่าเหล่าลูกน้อยหายไป
เหล่าสัตว์ทั้งหลายจึงช่วยแม่นกตามหาลูกๆอีกแรง
อีกเดี๋ยวพระอาทิตย์ก็จะลับขอบฟ้าแล้ว แต่แม่นกยังไม่เห็นวี่แววของลูกน้อย นางอ่อนล้าเต็มทน
“เอ๊ะ นั้นควันอะไร มีคนกำลังจุดไฟ หรือว่า ไม่นะ” แม้จะเหนื่อยแสนเหนื่อย แม่นกรวบรวมกำลังทั้งหมดบินไปยังต้นกำเนิดควันทันที
“ไม่จริง” ภาพที่นางเห็นช่างโหดร้ายเหลือเกิน
ข้างๆกองไฟมีเงาเล็กๆอยู่ กำลังกินเนื้อบางอย่างชิ้นเล็กๆ อย่างเอร็ดอร่อย
“ไม่นะ ลูกแม่ ลูกน้อยที่น่ารักของแม่” แม่นกกรีดร้องก้องป่า
เงาเล็กๆ ไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน
เจ้าของเงานั้นหันกลับมาหัวเราะชอบใจให้กับแม่นก
เหล่าสัตว์ที่ได้ยินเสียงแม่นกตามมาสมทบ
ทุกตนเห็นภาพเดียวกัน...
พวกสัตว์พากันโกรธแค้น พากันด่าทอรุนแรง พร้อมตรงเข้าหมายจะจับเจ้าปีศาจนั่น
ทว่า เจ้าของเงาตัวเล็กใช้ความว่องไวหลบหนีหายไป
ทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มเยาะที่ชั่วร้าย และภาพเงาของผมสีแดงเพลิง...
แม่นกไร้ซึ่งความหวัง หมดแรงล้มลงร้องลั่นเรียกลูกน้อยไม่ขาดปาก
พวกสัตว์เห็นแล้วพากันเวทนา แต่ที่เหนือกว่าพวกเขาไม่อยากเชื่อว่าเจ้านั่นจะทำเรื่องโหดร้ายแบบนี้ได้
ถึงปกติเจ้าหนูจะชอบแกล้งพวกเขา แต่ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครได้รับบาดเจ็บสาหัสเลยสักครั้ง
อย่างมากก็แค่เป็นแผลพกช้ำเพียงเล็กน้อย
ครั้งนี้ พวกเจ้าปีศาจนั่นทำรุนแรงอย่างไม่สมควรได้รับการอภัย
พวกสัตว์พาแม่นกที่กำลังเหนื่อยอ่อน ท้อแท้ ไร้กำลัง กลับไปที่รัง…
จิ๊บๆๆ
เอ๊ะ นั่นเสียงอะไร
จิ๊บๆๆ
ไม่ผิดแน่นั่นเสียงของเหล่าลูกน้อยของนาง
แม่นกไม่รีรอรีบบินตรงดิ่งไปที่รังทันที
พวกสัตว์ไม่รอรีรีบตามแม่นกไป...
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้แม่นกยินดียิ่งนัก
เหล่าลูกน้อยของนางยังอยู่ดีกันถ้วนทั่ว พ่อนกเองก็อยู่ด้วยเช่นกัน
แล้วเมื่อครู่ลูกๆของนางหายไปไหน
พ่อนกยิ้มเก้อๆ หัวเราะเหอะๆในทันใด
พ่อพาออกไปเอง...
....
....
....
แม่นกพูดไม่ออก พวกสัตว์ก็พูดไม่ออก
เจ้าพ่อนกไร้ความรับผิดชอบนี่ หายหัวไปทั้งคืน พอกลับมาก็พาลูกน้อยออกไปไม่บอกกล่าว
ทำให้คนทั้งป่าวุ่นวายไปหมด
แม้จะยินดีที่ลูกนกปลอดภัย แต่ก็อดรู้สึกเหนื่อยหน่ายใจไปไม่ได้
เหมือนเรี่ยวแรงทั้งหมดถูกดูดกลืนไปในความมืดมิด
ว่าแต่...แล้วตอนนั้น....
เจ้านั่นหัวเราะทำไม....
คำถามนี้ยังคงค้างคาอยู่ในใจ แต่ละตนพากันครุ่นคิดไปต่างๆ นานา...
เอาเป็นว่า คืนนั้นนอกจากเหล่าลูกนกและพ่อนกแล้ว...
ไม่มีใครในป่า ได้หลับกันสักตัว...
นี่คง ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าหนูปีศาจนั่นหวังไว้หรอกนะ....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น