เหล่านกใหญ่ น้อยพากันบินออกจากรัง มาทักทาย
ทว่า.. ณ รังเล็กๆ ที่สร้างอยู่บนต้นไม้ใหญ่นั้นต่างออกไป
มีแม่นกลูกอ่อน กำลังรอพ่อนกกลับรัง...
คืนที่ผ่านมาลูกๆไม่ได้มีสิ่งใดตกถึงท้อง ต่างพากัน ร้องไห้โยเย ไม่ได้หยุดหย่อน
แม่นกทั้งเหนื่อย ทั้งเพลีย และ อารมณ์เสีย ภายในใจพาลคิดไปต่างๆ นาๆ ด้วยความกังวลถึงพ่อนกที่ทิ้งลูก ทิ้งรัง และทิ้งตนหายไป ...
“หนีไปเที่ยวอีกแล้วละสิ กลับมานะคอยดู!!!”
ท้ายที่สุดแม่นกตัดสินใจทิ้งลูกๆไว้ตามลำพัง เพื่อออกไปหาอาหารให้ลูกน้อย
“พวกเจ้าเป็นเด็กดี รอแม่อยู่แต่ในรังนะ อย่าได้เกเร” แม่นกเอ่ยกับเหล่าลูกน้อยเบาๆ
แน่นอนว่า พวกเด็กๆที่เพิ่งเกิดได้ไม่กี่วันอย่างพวกเขาไม่เข้าใจคำพูดของผู้เป็นแม่แม้แต่น้อย
แม่นกรู้ดี ว่านั่นเหมือนเปรยกับตัวเองมากกว่า ทว่าอย่างน้อยก็ช่วยคลายความกังวลภายในใจลงไปได้บ้าง...
แม่นกขยับปีกเตรียมโผบิน ทว่าเมื่อมองเห็นตำแหน่งที่พระอาทิตย์กำลังผึ่งพุงอยู่นั้น แม่นกก็หยุดชะงัก
หันกลับไปมองลูกน้อยที่ไม่อาจดูแลตัวเองได้ในรัง ความกังวลใหม่ก่อขึ้นมาคราวนี้มากกว่าเดิม
แม่นกหันกลับมามองลูกน้อยในรังอีกครั้ง ก่อนจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสีครามเบื้องบน...
จิ๊บ ๆๆ
ลูกนกที่กำลังหิว ส่งเสียงร้องกันดังสนั่นหวั่นไหว
เจ้าหัวแดงที่กำลังเดินเล่นอยู่นั้นได้ยินเข้าพอดี เจ้าหนูมองไปทั่วเพื่อหาที่มาของเสียงนั้น
ไม่ช้าเจ้าหัวแดงก็ตรงดิ่งไปถึงรัง …
นานมากแล้วที่เจ้าหนูไม่ได้เห็นลูกสัตว์ตัวเล็กๆ ที่เพิ่งเกิดใหม่ ใกล้ๆแบบนี้
จะทำไมนะรึ พ่อ แม่ที่ไหนจะยอมให้เจ้าตัวแสบนี่เข้าใกล้ลูกของตนได้เล่า
เจ้าตัวจิ๋วหัวแดงจ้องลูกนกตาเป็นประกาย พวกลูกนกเองก็จ้องเจ้าหนูตอบ
ลูกนกไม่ได้ร้องอีกต่อไป.....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น